Vandaag liep ik over de Amstelbrug, de wind waaide mijn haar alle kanten op. Een mooie metafoor voor mijn gedachten, die zonder focus van het ene naar het andere cliché sprongen. Hoe elke dag zoveel lijkt op de vorige. Hoe een allesverzengende liefde kennelijk vormend is. Hoe dood ik ben van binnen.

Halverwege hield ik stil. Het uitkijkpunt, speciaal om te stoppen en de machtige Amstel te aanschouwen. Lang geleden had iemand al bedacht dat ik daar stil zou moeten houden als ik eens over de Amstelbrug zou lopen.

Ik speurde de grijze stenen af naar een stukje zonder vogelpoep, en toen dat onvindbaar bleek, zonder verse vogelpoep. Met gekruiste armen leunde ik over de brug, mijn schouders hingen boven het stromende water. De machtige Amstel. In de verte de hoogbouw aan de overkant van het Martin Luther Kingpark, een scherp reliëf tegen de langzaam opklarende winterhemel.

De meeuwen dreven op de stroom mee met het donkere water. Een duif  streek naast me neer. Stadsrat. Ik keek hem weg. Mijn plek.

Na een tijdje draaide ik me om. De Amstel had haar lonkende schittering verloren. Tussen de voorbijkabbelende mensenstroom zag ik mijn ex-vriendje langsfietsen, samen met zijn vriendinnetje. Ze leken blij, gelukkig. Ik dacht dat ze van me zouden schrikken, met mijn lange haren in de war en de schittering in mijn wilde ogen. Dus liet ik ze doorfietsen, door de meeuwen en de wind en mijn boosheid, hand in hand over de Amstelbrug.